Muzeum Archeologiczne w Krakowie

Muzeum Archeologiczne w Krakowie jest najstarszą archeologiczną placówką w Polsce. Powołano je, jako Muzeum Starożytności, w lutym 1850 r. Przez blisko ćwierć wieku istniało w ramach Towarzystwa Naukowego Krakowskiego działającego przy Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1872 r. związane było z Akademią Umiejętności. W 1955 r. przeszło pod zarząd administracji państwowej. W latach 1958 -1990 podlegało Radzie Narodowej m. Krakowa, od 1991 wojewodzie krakowskiemu, a od 1999 r. przeszło pod opiekę Urzędu Marszałkowskiego woj. krakowskiego.

Zgodnie z intencją Towarzystwa Naukowego Krakowskiego Muzeum funkcjonowało jako "skarbnica pamiątek narodowych". Obok zabytków archeologicznych gromadzono w nim wszelkie pamiątki odnoszące się do dziejów narodu i państwa polskiego (militaria, numizmaty, mapy, dzieła sztuki) oraz różnego rodzaju dokumenty i pamiątki rodzinne. W 1893 roku większość zbiorów historycznych przekazano do Muzeum Narodowego. W zbiorach pozostały tylko zabytki archeologiczne.

Obecnie w magazynach i na wystawach (łącznie z Oddziałem w Nowej Hucie) znajduje się ponad 500 tys. zabytków o walorach ekspozycyjnych. Liczącą się grupę stanowią zabytki ofiarowane do Muzeum przez odkrywców, kolekcjonerów i zbieraczy. Jednak podstawą zbiorów są materiały pozyskane drogą badań archeologicznych. Pochodzą one z terenów wschodnich dawnej Rzeczypospolitej (Ukraina, Litwa, Białoruś) oraz przede wszystkim z terenu Małopolski, która stanowi główny obszar zainteresowań Muzeum.